را سياسجين خواند . انوشيروان شهرهاى ديگرى نيز ساخت و در سرزمين جرزان ( در حدود گرجستان ) شهر سغد بيل را بنا كرد و گروهى از مردم سغد و پارس را بدان جا كوچ داد . همچنين باب اللان ( در بند آلان‌ها ) را ساخت و تمام اراضى ارمنستان را كه در دست روميان بود گشود و شهر اردبيل و چند دژ را نوسازى كرد . او به خاقان ، پادشاه تركان ، نامه‌اى نگاشت و به او پيشنهاد دوستى و همدستى و يگانگى كرد و نوشت كه مىخواهد در ميانه دو طرف رشتهء خويشاوندى برقرار سازد و دختر خود را به دو دهد و دختر او را بگيرد . خاقان ترك پيشنهاد شاهنشاه ايران را پذيرفت . اما انوشيروان به جاى اين كه دختر خود را براى خاقان ، پادشاه تركان ، بفرستد ، دوشيزه‌اى را فرستاد كه يكى از زنان وى او را به دخترى خود برگزيده بود . بر عكس ، پادشاه تركان كه از اين نيرنگ آگاهى نداشت دختر خويش را به عقد انوشيروان در آورد . به مناسبت اين خويشاوندى ، دو پادشاه در مرز ايران و تركستان گرد هم آمدند و مراسمى برگزار كردند . مقارن همين احوال انوشيروان شبى گروهى از افراد مورد اعتماد خود را مأمور كرد كه به بخشى از لشكرگاه تركان حمله برند و آنجا را آتش بزنند . اين دستور به كار بسته شد . بامداد كه اين خبر انتشار يافت ، پادشاه تركان به نزد انوشيروان شكايت برد .